Skargi na brak apetytu słyszy się najczęściej od ludzi, którym dokucza niedomoga wątroby, zaparcie, nadkwasota, niestrawność, jednym słowem od tych, którym nie apetyt jest potrzebny, ale – trawienie.

Dla uniknięcia wszelkich nieporozumień ustalamy, że brak apetytu niesłychanie rzadko jest istotnym objawem choroby, a prawie nigdy nie jest jedynym objawem chorobowym. W młodym wieku, a więc do 18 roku życia, apetyt jest zjawiskiem normalnym, a brak apetytu należy uważać za objaw niepożądany, ale nie chorobowy. Organizm, który się rozwija i składników rozwojowych potrzebuje bardzo dużo i w dużym asortymencie – powinien zgłaszać swoje potrzeby, ale raczej nie jest to regułą. Jednakże dla poprawienia apetytu, a jednocześnie trawienia, młodzieży wystarczy podawać dziurawiec zamiast herbaty.

Po dwudziestym roku życia natomiast, a tym bardziej po czterdziestym, szczególnie przy siedzącym trybie życia, spadek apetytu jest objawem zupełnie normalnym, a niekiedy nawet bardzo pożądanym, Co gorsza – nadmierny apetyt zaczyna w tym wieku być objawem niepokojącym i wiedzie do otyłości, nadkwasoty, zaparcia i innych form złej przemiany materii. Niestety, ziół na zredukowanie nadmiernego apetytu nie ma i tylko silna wola pacjenta oraz właściwy dobór pokarmów mają pomóc w jego zwalczaniu. Do środków ziołowych, które poprawiają apetyt, należą wszystkie zioła, poprawiające trawienie, a mianowicie: kminek, koperek, (nasienie i nać), majeranek, pieprz ziołowy, prawdziwy i turecki, cynamon, goździki, anżeliki, czyli smażone w cukrze zielone pochewki arcydzięgla, używane do dekoracji tortów i mazurków, anyż, czarnuszka, angielskie ziele, liście bobkowe, imbir, gałka muszkatołowa, kolendra, a wreszcie dziurawiec, bobrek trójlistny, piołun, przywrotnik i wszystkie tzw. środki gorzkie. W tym długim spisie, jak widzimy, figuruje raptem pięć ziół nie używanych w kuchni, a poza tym to, czego w całej Polsce używa się jako przypraw smakowych, dodawanych tradycyjnie do pewnych potraw, które bez tego dodatku byłyby, jak mówimy, niesmaczne.

O tym, co jest przyprawione w odpowiedni sposób mówimy, że jest smaczne – i oczywiście – zjadamy więcej. Dlaczego? Dlatego, że wszystkie te środki mają jedną wspólną cechę: zwiększają wydzielanie soków trawiennych w żołądku i już w czasie jedzenia dana potrawa podlega procesowi trawienia, a kiedy jeść skończymy – nie odczuwamy w żołądku ciężaru, spowodowanego zawsze potrawami nie przyprawionymi. A te niekiedy ,,zalegają kamieniem”. Tymczasem żołądka odczuwać nie powinniśmy.

Stąd wielka wartość tych przypraw w każdym domu, w każdej kuchni: w wypadku niepokojących objawów, boleści, mdłości, burczenia w żołądku itp. – wystarczy łyżeczka majeranku lub kminku (nie ma obawy przedawkowania – nikt się jeszcze nie otruł ani cynamonem, ani pieprzem), a cała sprawa wyjaśni się bardzo prędko, żołądek uspokoi się i przestanie nam dokuczać. I ostatni wreszcie wniosek, jaki z tego wszystkiego wynika, to ten, że nie należy jadać potraw uznawanych za ciężko strawne, jak wieprzowina, kapusta czy groch –bez należytego ich przyprawienia według tradycyjnych metod polskiej kuchni: nasze babcie i prababcie nie sypały przecież anyżu lub fasoli czy kopru do tortów, ale nie podawały wieprzowiny bez kminku, grochówki bez majeranku itp. A skoro mowa o przyprawach to warto jeszcze dorzucić, że sól i ocet to nie są przyprawy trawienne, lecz smakowe, należy je więc stosować bardzo oględnie, bo sól zawsze trochę szkodzi, a ocet w pewnych wypadkach należy również do przypraw niepożądanych.